De reis terug naar huis

De wekker ging vroeg vandaag (gelukkig niet zo vroeg als de reis hier naar toe), om 6:30 uur stonden we naast ons bed. We hadden de avond ervoor alles goed voorbereid voor onze reisdag, dus het was vanochtend rustig opstarten. We zouden tussen 7:15 en 8:00 uur bij ons huisje opgehaald worden. Om 7:30 uur stond ons vervoer voor de deur. 

Ruim een uur later stonden op de luchthaven van “Kittilä”. Dit is een kleine luchthaven, dus we waren zo ingecheckt en stonden we kort daarna al bij de gate te wachten. Om 10:40 uur was de planning om te vertrekken, echter vertrokken we al om 10:15 uur.

We hadden een tussenstop op “Rovaniemi”. Zonder twijfel de kortste vlucht die we ooit gemaakt hebben. De vlucht duurde precies 23 minuten, ook daar ging alles als de brandweer. We liepen zelfs op een gegeven moment 50 minuten voor op schema. Uiteindelijk moesten we 30 minuten wachten op een slot-tijd, maar we waren weer onderweg.

Om 14:00 uur landen we op “Schiphol”. Wel op de “Polderbaan”, dus we deden nog eventjes sightseeing “Schiphol”. We gingen op ons gemak over de luchthaven, waardoor we kort op onze koffers moesten wachten.

Nadat we alles weer compleet hadden, gingen we een burgertje eten. Dit begint ondertussen een soort traditie te worden.

Het laatste stukje van onze reis, deden we met de trein. Alles liep op tijd en we kwamen stipt 16:35 uur aan op station “Lombardijen”. Hier kregen we een warm onthaal van Edwin zijn moeder. Zij kwam ons namelijk ophalen vanaf het station.

Eenmaal thuis, konden we het niet laten om gelijk een Pin op onze wereldkaart te pinnen. Een geweldige reis, een prachtig land en onvergetelijke herinneringen.

  

Gondoli en Husky-tocht

We hadden deze ochtend niks in de planning staan, dus we besloten om naar de “Gondoli” te gaan. Dit is een soort stoeltjes lift, alleen dan met gondels. Deze gondels brengen je dan bovenop de berg “Ylläs”. Om bij “Gondoli” te komen, moesten we eerste 30 minuten met de bus. We kwamen aan in het super toeristische “Ylläsjärvi”. In dit dorp vindt je alleen maar grote hotels. Voor de mensen die iets meer van dit gebied weten, het is net als het dorp “Levi”.

Eenmaal halverwege op de berg, wilde we met de “Gondoli” naar de top van de berg. Maar toen, hij ging niet... er stond jammer genoeg te veel wind. Als we hier iets geleerd hebben, dan is wel de natuurlijke elementen te respecteren.

Dat was eventjes balen. Maar... niet getreurd, we werden toch nog getrakteerd op een prachtig vergezicht.

Na wat rond gelopen te hebben, besloten we om onze reis weer in omgekeerde volgorde te doen. We hebben op de terugweg ons nogmaals verbaast hoe mooi het hier is. We hebben zelfs een glimp van de zon mogen zien.

Nadat we onze lunch in ons huisje genuttigd hadden, gingen we ons klaarmaken voor ons volgende geplande tocht. Niet zomaar een tocht, maar een echte Husky-tocht! We vertrokken weer vanaf het activiteitencentrum, maar niet voordat we weer helemaal ingepakt waren. Dit keer kregen we extra dikke pakken (overals), omdat de temperatuur snel daalde en je zou flink afkoelen tijdens de tocht.

Eenmaal in de bus, stonden we 30 minuten later tussen de Husky’s. De mensen die ons wat beter kennen, zijn we wat terughoudend met honden. Nu waren er hier ruim 140! dicht bij elkaar en de één blafte nog harder dan de ander. Het was zelfs zo’n lawaai, dat je amper met elkaar kon praten en het rook er ook niet echt bepaald naar bloemetjes.

Na een korte uitleg, gingen we vertrekken. Dat was maar goed ook, want de prikkels om ons heen werden ons bijna te veel. Nu stellen we ons echt niet aan, maar het is bijna niet te omschrijven wat een lawaai het daar was. Daar gingen we dan, Petra in de slee en Edwin achterop de slee.

De honden hadden er echt zin in en snel dat ze zijn. Zoals ons was verteld, moest je regelmatig remmen om niet te hard te gaan. Dit deden we dan ook, want het ging echt heel snel. Dit was leuk! We crosten door het winterse landschap en konden weer volop genieten van de omgeving om ons heen.

Na de tocht, waren we bevroren, die pakken hadden we echt niet voor niks aan. Vooral de handen, voeten en je gezicht hebben het zwaar te verduren.

Na deze laatste tocht van deze onvergetelijk reis, gingen we moe maar zeker voldaan terug naar ons huisje. Vanavond pakten we onze spullen in om morgen weer richting huis te vertrekken. Echt een onvergetelijke reis! 

Berg expeditie, top of de “Kellostapuli”

Vandaag ging de wekker iets later dan gebruikelijk. Om 9 uur gingen we ons klaar maken voor de dag. Vanzelfsprekend kleden we onszelf weer warm aan. Echter met de ervaring van onze laatste sneeuwschoen wandeling, waren we toch een stuk minder warm gekleed dan gebruikelijk. Een sneeuwschoen wandeling is namelijk zwaar en intensief.

Onze berg die we vandaag zijn gaan beklimmen is de “Kellostapuli”. We verwachten niet dat jullie deze berg kennen, daarom hierbij een foto ter illustratie.

Net voordat we de deur uit gingen, zat er voor bij ons voor de deur een eekhoorn in het vogelhuisje, dit was echt te schattig!

Goed kijken, hij zit in de deuropening.

Maar nu, de berg expeditie staat hier bekent als een tocht die weinig geboekt wordt. Dit heeft ermee te maken dat het een lange, zware tocht is en je er goed getraind voor moet zijn. O ja, de berg is ook nog eens 503m hoog.

De gids was dan ook in zijn nopjes dat hij deze tocht weer eens mocht maken. We waren maar in totaal met 7 personen, Jussi (de gids), 4 mensen uit Zwitserland en wij 2. Gezien de samenstelling van dit gezelschap, wisten we wat ons te wachten stond.

Deze expeditie stond in het teken van beproeven, ontdekken en overleven in een arctic environment (extreem koude omgeving).

We begonnen onze tocht in ons winter wonderland, de prachtige besneeuwde bomen en een stroompje water. Ja, je leest het goed een stroompje water. De gids vertelde ons, dat dit water uit een warme brom kwam onder de rotsen vandaan. Dit water was zo zuiver, dat de locale bevolking komt hier ook regelmatig hun bronwater inslaan. Wij natuurlijk ook proeven en jaar hoor het smaakte naar water!

Aangezien we eerst nog naar de voet van de berg moesten lopen, was dit nog goed te doen. Langzamerhand werden de paden smaller en begonnen er hoogteverschillen te komen. Nu gingen we toch echt de berg beklimmen. Ook al was de berg maar op 3km afstand (hemelsbreed), deze afstand werd aanzienlijk verlengt doordat we soms ook weer flink moesten afdalen. 

We vervolgde onze reis, de berg op. De bomen werden minder en minder en de wind werd steeds sterker en sterker. We moesten het nu echt gaan opnemen tegen de elementen. De bomen die er nog stonden, waren helemaal in ijs gehuld. Alles om ons heen kraakte, rinkelde en deinsde door de wind.

 Toen eenmaal de bomen echt verdwenen waren, leek het wel een poolexpeditie. Het was er koud, de wind ging door alles heen. We beklommen een steile, gladde en ijzige rotswand. De top van de berg was nog ver van ons vandaan. De meeste mensen zullen zich waarschijnlijk afvragen, wat we hier deden... Maar wat was dit gaaf!

Waar we eerst nog naast elkaar liepen, liepen we nu achter elkaar. Maar we waren er nog niet, de sneeuw was ondertussen een harde laag geworden. De krammen onder onze sneeuwschoenen kwamen nu goed van pas. De ondergrond bestond uit keiharde sneeuw, met af en toe scherpe uitstekende rotsen.

 Het was nu oppassen, de gids gaf nog de laatste instructies en we klommen veilig naar de top van de berg.

Het waaide hier zo hard, dat staan blijven al een uitdaging was. Vandaar deze krampachtige foto.

Zelfs foto’s maken was bijna niet te doen. Maar het uitzicht was 360 graden fantastisch!

Wat is Fins Lapland toch geweldig.

We konden niet te lang op de top van de berg blijven, we moesten nog energie over hebben voor de afdaling. Afdalen op een gladde stormachtige berg is opletten. Maar, zoals altijd, letten we goed op elkaar. Elke stap werd goed gezet. Eerst goede grip, dan pas de volgende stap.

Eenmaal weer bij de bomengrens, kregen we weer wat beschutting. Nog helemaal vol van de adrenaline, vervolgde we onze afdaling. We kwamen langzamerhand weer in zachte sneeuw terecht en we hadden het zelfs warm. Alle ventilatie-ritsen gingen weer open en we kregen als kers op de taart een prachte roze lucht als achtergrond.

Gezien we heel wat energie verbrand hadden, begonnen onze maagjes toch wel een beetje te rommelen. Het was ondertussen al ver na lunchtijd en we wilde nu toch wel wat gaan eten. Vanzelfsprekend zijn we niet vertrokken met een goed gevulde tas met proviand. Echter had onze gids Jussie andere plannen. 

We liepen nog een klein stukje door, om bij een boshutje uit te komen. Hierbinnen werd een kampvuur gemaakt en toen ging de backpack van de gids open. Die had pas proviand mee! Voor de hele groep worstjes, tosti’s, koffie en hoe kan het ook anders : berry juice!

De jassen gingen snel uit en we maakte zelf onze worstje klaar. De gids was zelf druk met de overige bereidingen. Dit was echt een feestje! We genoten van deze goed verzorgde lunch na alle inspanningen. Dit was echt de kers op de taart. Na deze heerlijke lunch, was het tijd om verder af te dalen.

We maakte ons weer klaar en gingen op pad. Het laatste stukje leek wel vanzelf te gaan. Op de terugweg kwamen we ook nog een “arctic starling” tegen (een soort spreeuw).

We kijken terug, op een geweldig mooie tocht. Dit zijn toch wel de tochten waar we warm van lopen, zelfs in het ijskoude Lapland. Eenmaal weer terug, gingen we moe maar voldaan weer richting ons huisje.

Thuis aangekomen hebben we de sauna aan gezet, eten klaar gemaakt en gegeten om daarna lekker in de sauna te zitten. Na de sauna de openhaard aangestoken en de voetjes omhoog. Deze avond stond in het teken van ontspannen.

Op pad met de langlaufskies en onderweg met een houthakker

Vandaag stond ik het teken van relaxen, alles mocht en niets moest. Nadat we uitgebreid ontbeten hadden, besloten we te gaan langlaufen.

Een aantal routes zijn hier in de omgeving uitgezet en één daarvan komt vlakbij ons huisje. We lopen naar de plek en klikken daar de latten onder de speciale schoenen, die we hebben meegekregen en al aan hebben.

De route is nog maar net begonnen en we moesten al onze eerste bocht naar links maken. Van langlaufen was nu nog geen spraken, we liepen er eigenlijk gewoon mee. Eenmaal de bocht door, ging de route rechtdoor en proberen we onze eigen tactiek uit. Verschillende stijlen hadden we al mogen zien en het leek ons echt eenvoudiger dan dat het was. 

Na een aantal minuten moesten we een doorgaande weg over, waarna de route verder ging. Heel verstandig hadden we voor een blauwe route gekozen, de beginners route. 

Gelukkig was het vrij rustig en konden we op het gemak deze sport proberen te beoefenen. Hoe verder weg we gingen, des te ‘makkelijker’ begon het te worden. Met heel veel trots, volgen we dan ook de route. 

We besloten niet de gehele route te volgen, aangezien we het inmiddels best warm hadden gekregen. Heel gecontroleerd draaiden we ons om en volgende we weer dezelfde route terug. Minder energie koste de terugroute, aangezien het langlaufen ons inmiddels wat beter af ging. Maar toen, toen kwam de helling waar we omhoog waren gegaan... Naar beneden was best wel even een dingetje, maar het is goedgekomen.

Het laatste stukje ging voorspoedig, zelfs het bochtje namen we nu met een glimlach op ons gezicht.

En ja, uiteraard hebben we dit geleerd met vallen en opstaan...

Na dit nieuwe avontuur moesten er nog wat boodschapjes voor de komende dagen worden ingeslagen. Een heerlijk wandelroute naar de supermarkt was het gevolg. De daarnaast gelegen souvenir winkel konden we uiteraard niet overslaan. Hier hebben we de felbegeerde .... mok gekocht, waaruit we al een aantal keer een bessensap, aangelengd met heet water, hebben mogen drinken. Je hoort deze niet zelf te kopen, maar alleen cadeau te krijgen. We hebben dus deze cadeau gedaan aan elkaar.

Nadat we terug waren, heerlijk even ontspannen met een grote mok thee in onze blokhut. Boekje lezend in de schommelstoel, helemaal fantastisch. Na het avondeten, trokken we weer genoeg warme kleding aan. 

Vanavond stond er een wandeling op het programma, ‘authentic berry tasting with a twist of aurora’, een kennismaking met verschillende soorten bessen, het eten van zalm met toast en het proeven van gerookt rendiervlees. Met oa onze reisleidster Babette gingen we op stap, de bossen in. 

In de bossen lag het café Elämänluukku en hiervan waren Markus en Keijo de trotse eigenaren van een oud houthakkershuisje. Keijo nam ons mee door de sneeuw en vertelde over de verschillende 8 seizoenen die ze hier in Finland kennen, de vele dieren die hier leven en het verschil wat ze kennen hier in temperatuur. 

Op een mooie grote open plek in het bos stopten we en liet hij ons de stilte en de omgeving in ons opnemen. Uiteraard gingen we ook vanavond niet op pad zonder een camera. We hadden de juiste lenzen bij ons om de mooi gevulde bomen met sneeuw, de lucht met sterren, de maan en ook het noorderlicht liet zicht zien. Echt geweldig!

Nadat we terug kwamen in de blokhut, stonden er nog een aantal lekkere hapjes op ons te wachten. Deze nuttigden we, terwijl Keijo zijn mooiste collectie foto’s met ons deelden welke hij in de verschillende seizoenen had gemaakt. Wat een geweldige omgeving is Finland.

Rendier Farm en Sneeuwschoen Wandeling

Nadat het gisteren best wel een beetje heel laat was geworden, stonden we vanochtend alweer om 8 uur naast ons bed.

Nog vol van de adrenaline van de dag ervoor, hadden we gelukkig weinig last van vermoeidheid.

Na ons hele ochtendritueel van voorbereiden, eten en aankleden, stonden we weer om 10 uur bij het activiteitencentrum.

Eenmaal aangemeld, gingen we met een minibus op stap.

We gingen vandaag een Rendier Farm bezoeken.

Gezien deze Farm niet echt in de buurt was, reden we eerst strak langs de Zweedse grens richting het zuiden.

Onze reis ging voor meer dan een uur, door een prachtig winterwonderland.

Bij de Rendier Farm aangekomen, mochten we gelijk kennis maken met de rendieren.

We gaven ze gedroogde mos, dit schijnen rendieren fantastisch te vinden.

Wij vonden het maar een muf ruikende substantie.

De rendieren kwamen gelijk naar ons toe. Eerst vonden we het nog wat spannend, maar de rendieren waren heel vriendelijk.

Na de kennismaking, konden we op ons gemaak foto’s en video’s maken van de dieren.

Wat een geweldige beesten!

    

We zijn maar in totaal met 8 personen op de farm, het was een soort VIP behandeling.

Alles kon en mocht.

Maar nu... we gingen nu toch echt op pad met de rendieren.

De slee werd klaar gemaakt voor vertrek. Echte rendier kleedjes, dekentje erbij en een mannetjes rendier voor de slee.

We gingen met een vliegende start, van start.

De rendieren hadden er zin in, dat kon je gelijk merken en zien.

Ze probeerde elkaar zelfs in te halen... echter was het pad maar breed genoeg voor één slee.

Dit leverde grappige beelden op. 

Na dit avontuur gingen we naar binnen voor de 2de dag op rij een heerlijke maaltijd vissoep.

De lunch was weer genuttigd en we gingen weer naar buiten.

Hier hadden ze een groot kampvuur gemaakt met haard verwarmde hete dranken,

 daarbij kregen we ook nog heerlijke koekjes.

We konden ons dus lekker opwarmen, dit was eventjes heerlijk ontspannen en dus genieten.

 

Na dit verwen momentje, mochten we ons eigen plan trekken op de farm.

We hebben lekker rond gelopen en onze ogen de kost gegeven.

Hierna zijn we weer door het prachtige landschap terug naar ons huisje gegaan.

Nadat we uitgerust en wat gegeten hadden, gingen we weer op pad.

Dit keer gingen we een sneeuwschoen wandeling maken.

We liepen over meer dan 60cm dik sneeuw. Zelf met de sneeuwschoen aan, zakte je op sommig punten nog wel zo’n 20 cm weg.

Het was best wel een inspannende tocht.

 Los van het dik pak sneeuw waar we ons doorheen moesten werken, moesten we ook tegelijkertijd een berg beklimmen.

Het was namelijk de bedoeling om op het puntje van de berg het noorderlicht te bewonderen.

Echter, deze avond hebben we het niet gezien.

Vrij veel bewolking en de noorderlicht omstandigheden waren niet ideaal.

Eenmaal op het puntje van de berg aangekomen, stond daar een schattig hutje met een vuurplaat erin.

Hierop werd de Berry Juice opgewarmd en zaten we heerlijk warm rond het vuur.

Daarbij (hoe kon het ook anders) koekjes.

Nadat we heerlijk gezeten hadden, moesten we ook nog terug.

Dit was wel weer eventjes opstarten, maar gelukkig was het bergafwaarts.

Na de tocht, was onze gids zo vriendelijk om ons bij ons huisje af te zetten.

Scheelde toch weer 10 minuten lopen, want na deze dag waren we wel een beetje op.

Daarom deze avond, wat vroeger naar bed.