Gondoli en Husky-tocht

We hadden deze ochtend niks in de planning staan, dus we besloten om naar de “Gondoli” te gaan. Dit is een soort stoeltjes lift, alleen dan met gondels. Deze gondels brengen je dan bovenop de berg “Ylläs”. Om bij “Gondoli” te komen, moesten we eerste 30 minuten met de bus. We kwamen aan in het super toeristische “Ylläsjärvi”. In dit dorp vindt je alleen maar grote hotels. Voor de mensen die iets meer van dit gebied weten, het is net als het dorp “Levi”.

Eenmaal halverwege op de berg, wilde we met de “Gondoli” naar de top van de berg. Maar toen, hij ging niet... er stond jammer genoeg te veel wind. Als we hier iets geleerd hebben, dan is wel de natuurlijke elementen te respecteren.

Dat was eventjes balen. Maar... niet getreurd, we werden toch nog getrakteerd op een prachtig vergezicht.

Na wat rond gelopen te hebben, besloten we om onze reis weer in omgekeerde volgorde te doen. We hebben op de terugweg ons nogmaals verbaast hoe mooi het hier is. We hebben zelfs een glimp van de zon mogen zien.

Nadat we onze lunch in ons huisje genuttigd hadden, gingen we ons klaarmaken voor ons volgende geplande tocht. Niet zomaar een tocht, maar een echte Husky-tocht! We vertrokken weer vanaf het activiteitencentrum, maar niet voordat we weer helemaal ingepakt waren. Dit keer kregen we extra dikke pakken (overals), omdat de temperatuur snel daalde en je zou flink afkoelen tijdens de tocht.

Eenmaal in de bus, stonden we 30 minuten later tussen de Husky’s. De mensen die ons wat beter kennen, zijn we wat terughoudend met honden. Nu waren er hier ruim 140! dicht bij elkaar en de één blafte nog harder dan de ander. Het was zelfs zo’n lawaai, dat je amper met elkaar kon praten en het rook er ook niet echt bepaald naar bloemetjes.

Na een korte uitleg, gingen we vertrekken. Dat was maar goed ook, want de prikkels om ons heen werden ons bijna te veel. Nu stellen we ons echt niet aan, maar het is bijna niet te omschrijven wat een lawaai het daar was. Daar gingen we dan, Petra in de slee en Edwin achterop de slee.

De honden hadden er echt zin in en snel dat ze zijn. Zoals ons was verteld, moest je regelmatig remmen om niet te hard te gaan. Dit deden we dan ook, want het ging echt heel snel. Dit was leuk! We crosten door het winterse landschap en konden weer volop genieten van de omgeving om ons heen.

Na de tocht, waren we bevroren, die pakken hadden we echt niet voor niks aan. Vooral de handen, voeten en je gezicht hebben het zwaar te verduren.

Na deze laatste tocht van deze onvergetelijk reis, gingen we moe maar zeker voldaan terug naar ons huisje. Vanavond pakten we onze spullen in om morgen weer richting huis te vertrekken. Echt een onvergetelijke reis!